تو وبلاگ یکی از دوستان خوندم :

بزرگترین متهم تاریخ کسیه که

نمی دونه قلبش واسه کی می تپه

واگه واقعا این جوری باشه من بزرگترین متهم تاریخم وافعا نمی دونم قلبم واسه

کی می  تپه نمی خوام زیاد به این موضوع فکرکنم چون وقتی زیادی به یه مسئله ای

فکر می کنم  دیوونه می شم وقاطی می کنم وحوصله هیچ کس وهیچی رو ندارم

 وبه همین خاطر ترجیح میدم فکر نکنم وسرمو با یه چیزی گرم کنم چون این به نفع

 همه است! اگه زیاد فکر کنم هیچی به جز غصه نصیبم نمی شه ویهو همه ی مشکلات

رو سرم خراب میشن وباز دوباره فکر تنهایی می افته به جونم واون موقع است که

در ودیوار خونه می خوان بخورنم پس به همین خاطر بیخیال فکر واین جور چیزا

می شم آخه وقتی زیاد فکر میکنم ورفتارها رو تجزیه وتحلیل میکنم می بینم هیچکی

واقعا اونی که هست نیست می دونین چی میگم؟ همه یه جورایی نقاب دارن به قول

سیاوش :

ای بازیگر گریه نکن ما همه مون  مثل همیم

صبحا که از خواب پا می شیم نقاب به صورت می زنیم

یکی معلم می شه ویکی میشه خونه به دوش

یکی ترانه ساز میشه ، یکی میشه غزل فروش

کهنه نقاب زندگی تا شب رو صورتای ماست

گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست

هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب

از رو نوشته حرف نزن رها شو از حیله ی خواب

نقش یک دریچه رو رو میله ی قفس بکش

برای یک بار که شده جای خودت نفس بکش

کاشکی می شد تو زندگی ما خودمون باشیم وبس

تنها برای یک نگاه حتی برای یک نفس

تا کی به جای خود ما نقاب ما حرف بزنه

تا کی سکوت ورج زدن نقش نمایش منه

هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب

از رو نوشته حرف نزن رها شو از حیله ی خواب

نقش یک دریچه رو رو میله ی قفس بکش

برای یک بار که شده جای خودت نفس بکش

می خوام همین ترانه رو روصحنه فریاد بزنم

نقابمو پاره کنم جای خودم داد بزنم

کاش همه خودشون بودن بدون نقاب ونیرنگ ...

کاش همه دل دریایی و روح پاک وبی آلایش داشتن...

کاش همه خوب بودن وبد بودن معنی نداشت...

کاش همه به فکر منفعت خودشون وضرر دیگری نبودن...

کاش همه خوشبخت بودن وبدبختی وجود نداشت...

کاش هیچ وقت ای کاشی وجود نداشت...

انسان مانند رودخانه است هر چه عميق تر

باشدآرام تر است .

« مونتسكيو »