من می توانم مثل دریا در خود بریزم غصه ها را

یا می توانم مثل صحرا با شن بپوشم رد پا را

من می توانم گرم باشم مثل خورشیدی درخشان

یا مثل ماه شب بتابم در آسمان ازروی ایوان

من می توانستم بخوانم شاید اگر یک ساز بودم

مانند یک تار خوش آهنگ با غصه ها دمساز بودم

من خواستم باران بمانم هر لحظه بر گل ها ببارم

پنهان کنم هر اشک سردی لبخند را جایش بکارم

من می توانم خوب باشم زیبا ببینم این جهان را

در من نباشد ناامیدی در کف بگیرم آسمان را

                                          ** مریم احمدی **

کابوس شبانه رهایم نمی کند.در کوچه باغ توهمات طلسم شده ام.

راهی برای رسیدن به رویاهای زیبا و فراراز دنیای خوفناک خواب هایم نمی یابم؛

ای کاش می شد همچون پرنده ای بال پرواز گشود وبه اعماق شب رفت

 به آنجا که روزگار به امید شفق می تپد.

          از:خدیجه باباخانی

*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*

*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*

ما ئیم ویه حنجره  شهروصدها پنجره

ساختمونای عمودی عینکای تار دودی

شیشه های مات رنگی مردم پاک بی زرنگی  اگه رومی اگه زنگی

 زندگیمون هر چقدر رنگی بشه

دوبرابر دلامون سنگی میشه

دور دل هاتون چرا نرده داره

قاب چشماتون چرا پرده داره

بشکنین نرده ها رو

پاره کنین پرده ها رو

نمی تونین اگه بی رنگ باشین

می تونین با همه یک رنگ باشین

دلا اون روز پر پرواز میشه

همه ی پنجره ها رو به خدا باز میشه

شعر از:داریوش ارجمند