حافظ كنار عكس تو من باز نيت ميكنم

انگار حافظ با من و من با تو صحبت ميكنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمي دانم چرا

 دارم به اين بد قوليت ديريست عادت ميكنم

چه ارتباط ساده اي بين من و تقدير هست

تقدير ويران ميكند من هم مرمت مي كنم

در اشتباهي نازنين تو فكر كردي اين چنين

من دارم از چشمان زيبايت شكايت مي كنم

نه مهربان من بدان بي لطف چشم عاشقت

 هر جاي دنيا كه روم احساس غربت مي كنم

بر روي باغ شانه ات هر وقت اندوهي نشست

در حمل بار غصه ات با شوق شركت ميكنم

يك شادي كوچك اگر از روي بام دل گذشت

هر چند اندك باشد آن را با تو قسمت ميكنم

خسته شدي از شعر من زيبا اگر بد شد ببخش

دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت ميكنم

عزیزم غصه نخور زندگی با ماست

اگه باختیم امروزو فردا که بر جاست

توی این شب سیاه مه گرفته

نگاه کن خورشیدی از اون دورا پیداست

عزیزم دنیا همین جور نمی مونه

یه روز آخر می شکنه خواب زمونه

عزیزم شب همیشه شب نمی مونه

صبح می شه آفتاب میاد رو بوم خونه

عزیزم دنیا گلستون میشه یک روز

هر چی مشکل باشه آسون میشه یک روز

مهربونی جای کینه رو می گیره

هر جا دردی باشه درمون می شه یک روز

به امید آن روز...

در آسمان زندگی خویش جستجوگر ستاره ای بودم بالاتر از تمامی ستارگان وبه

درخشندگی خورشید وبه پاکی دریا،یافتم آنچه را که می خواستم...

دیشب من بودم وشب بود و یادتو دیشب فاصله میان من وپنجره وشب را تنها

یاد تو پر کرده بود دیشب سجاده سپید نیازم رادر حرم سبزش گسترده بودم وتمام

فرشتگان را به بزم عاشقانه ام دعوت کرده بودم.

من که تا دیروز سالها بود که در چهار راه دلم پشت چراغ قرمز غرور توقف کرده

بودم دیشب چراغ بزرگراه دلم را سبز کردم و امروز آمده ام تا بگویم که:

بگذار در نگاهت به پرواز درآیم که رفتن نمی توانم

بگذار در نگاهت بمانم که فروغ جاودانگی است

می خواهمت که در این بی فریادرسی فریادرسم باشی

بی خنده ات هیچ غنچه ای نمی شکفد

یکبار دیگر بر گلزار خزان زده زندگیم بخند