اين غم كه توي صدامه              زخم شب گريه هامه                 

باديه عشق كهنه ست                كه هنوز هم باهامه                  

باماكه راه نيومداين روزگارنامرد    گريه من به جزتوروهردلي اثركرد

غصه واشك وحسرت                  اول مشق عشقه                    

حالا همه مي دونن                     كه مشكي رنگ عشقه...     

اگه صد نفر دوستت دارن ، بدون اون صد نفر منم

اگه ده نفر دوستت دارن ، اون ده نفر منم

اگه يك نفر دوستت داره ، اون يك نفر منم

اگه هيچ كس دوستت نداره،بدون اون روزمن مردم!

       مرا سرزنش مكن اي دوست اگر با دل شكسته براي تو

                      نغمه هاي عاشقانه سروده ام

مرا بازبا گريه آشنا مكن چراباورت نمي شودكه به بهانه ات زنده ام؟!

زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته است

                                        تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است           

در يكي از شبهاي خلوت تاريك پائيزي ودرآن سكوت مطلق درد

دستي، نوازشگر دستان سردم شد

آغوشي، هم آغوش تنهايي هايم و

چشمي، منتظر هميشگي چشمانم و

لبي، شيواترين سخنان را به من آموخت

 با بالا آمدن خورشيد عشقي مبهم در فراسوي روح نشست،ذهن فهميد .

سرنوشت  چيه؟ تقدير چيه؟اصلا زندگی چيه؟زندگی پرازفرازونشيبه، سرنوشت چه بازيها که نداره، نمی دونم وضع الا نم رو بايد به پای چی بذارم سرنوشت،تقديريا چيز ديگه اما اين رو خوب می دونم که هيچ کار خدا بی حکمت نيست ولی اميدوارم حداقل حکمتشو سريع بفهمم خدايا صد هزارمرتبه شکرت ازت گله وشکايت نمی کنم يعنی ديگه نمی کنم خيلی فکرکردم به اين نتيجه رسيدم که بايد زندگی رو آسون بگيرم اگه سخت بگيرم سخت می گذره...

زندگی آب روان است روان می گذرد                          آنچه تقدير من وتوست همان می گذرد

مي گويند:

يك دقيقه طول مي كشد تا شخص خاصي رابيابي

يك ساعت طول مي كشد تا او را ستايش كني

يك روز طول مي كشد تا دوستش بداري

اما يك عمر تا فراموشش كني...

چه وسوسه هاي غليظي ميان من وتو نشسته است !چه آوازهاي عاشقانه اي كه هنوز از گلويم بر نخاسته است ! چه كلماتي كه هنوز نامه نشده اند و همچنان در سراشيبي انگشتانم جا  خوش كرده اند .

يك روز آنقدر جادو مي شوم كه خود را در آغوش اقيانوسهاي فرسوده مي بينم وروزي ديگر آنقدر شاعرم كه گنجشكهاي يتيم در بيتهاي شعرم لانه مي كنند و روز سوم آنقدر تنها كه حتي نام تو را نمي توانم تلفظ كنم.

چشم به آسمان مي دوزم،تو با ابرهاي انبوه مي گذري وفردا همراه باراني از شكوفه و انگور برمي گردي.آنگاه تمتم اشياي اتاقم مست مي شوند واز بند بند تنم آوازي غريب برمي خيزد.

دستهايت را دوست دارم كه هرگز وقت خداحافظي مهرباني شان را از من دريغ نمي كنند و انگشتهايت را كه از نامه نوشتن خسته نمي شوند.

كفشهايت را دوست دارم كه در روزهاي سرد برفي راه خانه را گم نمي كنند و پيراهنت را كه هميشه از عطر نارنج وخاطره سرشار است.

از خيابانهاي بي درخت رد مي شوم و براي پنجره هايي كه هنوز بازند،غزل مي خوانم و شعرهاي كوچكم راروي شيشه هاي مه گرفته قطاري كه توقف كرده است،مي نويسم.

در شبهاي بي چراغ، دستم را به سوي ماه دراز مي كنم . آيا مي توانم ترانه هاي روشن را از روسري اش بچينم ؟

دلم تاريك است . چشمهايت را باز كن تا زيباترين آينه هاي جهان را ببينم...